Jij bent niet je pijn! Mijn Reiki-reis deel 4

 

 

In de vorige blogs vertelde ik over mijn reis met chronische pijn. Over de zoektocht naar verlichting, over vijftien jaar leven met pijn en over het moment waarop Reiki op mijn pad kwam.

Maar mijn Reiki-reis bracht me nog iets anders.

Een inzicht dat misschien nog wel belangrijker werd dan de Reiki zelf:

 

Ik ben mijn pijn niet. Ik heb pijn.

 

Dat klinkt misschien als een klein verschil.

Maar voor mij veranderde het alles.

 

Leren kijken naar het geheel, holistisch:

 

Tijdens mijn reis met Reiki en later in mijn opleiding tot holistisch therapeut en coach leerde ik om niet alleen naar één klacht of één onderdeel van het lichaam te kijken.

 

Maar naar de mens als geheel.

Naar het fysieke lichaam.

Naar je emoties.

Naar je gedachten.

Naar je energie.

En ook naar het spirituele stuk: waar je vandaan komt, wat je hebt meegemaakt, waar je wieg heeft gestaan, welke overtuigingen je hebt meegekregen, wat je gevormd heeft en welke dromen en doelen je hebt.

 

Alles staat met elkaar in verbinding.

 

Ik leerde daardoor ook anders naar mezelf kijken.

Mijn rug is mijn zwakke plek.

Er is daadwerkelijk van alles aan de hand. Er zijn lichamelijke afwijkingen en mijn zenuwstelsel heeft lange tijd in een voortdurende alarmstand gestaan.

 

Dat is een feit.

Maar…

 

dat is niet wie ik ben.

 

Ik heb een rug die kwetsbaar is.

 

Ik heb pijn.

 

Maar ik ben mijn pijn niet.

 

 

Het verschil tussen zijn en hebben

 

Om dit uit te leggen gebruik ik vaak het voorbeeld van een pen.

 

Stel je voor:

 

Je hebt een pen in je hand.

Je laat de pen losjes op je hand liggen en draait je hand om.

Wat gebeurt er?

De pen valt.

 

Maar wat gebeurt er als je diezelfde pen stevig vastknijpt?

Je draait je hand om…

En de pen blijft zitten.

Je houdt hem vast.

 

En dat is voor mij precies het verschil tussen iets zijn en iets hebben. Iets vasthouden of iets loslaten

 

Wanneer je zegt:

“Ik ben verdrietig.”

 

Dan wordt verdriet onderdeel van jouw identiteit.

 

Maar wat gebeurt er als je zegt:

 

“Ik heb verdriet.”

 

Dan is er verdriet.

Maar jij bent het verdriet niet.

 

Hetzelfde geldt voor boosheid.

Je bent niet boos.

Je hebt boosheid.

 

Je bent niet je angst.

Je hebt angst.

 

Je bent niet onzeker.

Je ervaart onzekerheid.

 

En nee…

Je bent ook niet je pijn.

Je hebt pijn.

 

Wat gebeurt er wanneer je het niet meer hoeft vast te houden?

 

Wanneer je iets als onderdeel van jezelf gaat zien, kan het heel gemakkelijk onderdeel worden van je identiteit.

 

Zo ben ik nu eenmaal.

Ik ben altijd degene die…

Ik ben nu eenmaal angstig.

Ik ben nu eenmaal boos.

Ik ben nu eenmaal verdrietig.

Ik heb altijd pijn.

Dit hoort bij mij.

 

En voor mij zat daar een enorme bewustwording.

Want als iets “ik” wordt, ga je het misschien ook onbewust vasthouden.

Zoals die pen in je hand.

 

Maar wanneer je kunt ervaren:

 

dit is iets wat ik heb, maar het is niet wie ik ben, ontstaat er ruimte.

 

Ruimte om te voelen.

Ruimte om te onderzoeken.

Ruimte om het er te laten zijn.

En misschien uiteindelijk ook ruimte om het weer los te laten.

Niet door het weg te duwen.

Niet door te doen alsof het er niet is.

Maar juist door het volledig te erkennen.

 

Ik heb pijn.

Ja.

Ik heb verdriet.

Ja.

Ik heb boosheid.

Ja.

Maar…

ik bén het niet.

 

Bewustwording is geen wondermiddel

 

En laat ik daar meteen duidelijk over zijn.

Dit is geen wondermiddel.

 

Ik geloof niet dat je met alleen de juiste woorden ineens van chronische pijn af bent.

Mijn rugproblemen zijn er.

Mijn lichamelijke geschiedenis is er.

Mijn zenuwstelsel heeft een geschiedenis.

Dat verandert niet door één inzicht.

 

Maar bewustwording kan wel een sleutel zijn. Dit zijn kleine stapjes..

 

Een sleutel naar een andere manier van kijken.

Want wanneer je jezelf voortdurend identificeert met wat je ervaart, kan het voelen alsof je leven daardoor bepaald wordt.

Alsof je zo hoort te zijn.

Alsof het erbij hoort.

Alsof je geen andere mogelijkheid hebt.

En misschien is dat wel de vraag die ik mezelf uiteindelijk ben gaan stellen:

 

Maak ik het mezelf niet onnodig moeilijk wanneer ik geloof dat ik alles ben wat ik ervaar?

 

Ik heb gedachten.

Ik ervaar emoties.

Ik heb een lichaam.

Ik heb een verleden.

En ik heb pijn.

Maar ergens daaronder…

ben ik gewoon mezelf.

 

En precies daar begon voor mij een nieuwe laag in mijn helingsreis.

Niet langer vechten tegen alles wat er was.

Niet langer proberen mezelf te veranderen in iemand zonder pijn.

Maar leren voelen, erkennen, bewust worden…

en steeds iets meer loslaten wat ik niet langer hoefde vast te houden.

 

Want misschien zit de eerste beweging naar verandering niet in het wegkrijgen van wat je voelt, maar in het beseffen dat je voelt.

En dat wat je voelt niet bepaalt wie je bent.

 

 

Lees verder in deel 5: Jouw lichaam liegt nooit!