15 jaar lang chronische pijn: mijn reis met Reiki Deel 1

25 jaar was ik. Moeder van twee kinderen. Jong, volop in het leven. En toen veranderde alles.

Ik botste met mijn auto tegen een andere auto. Het ging helemaal niet hard. Er was alleen blikschade. En toch bleek mijn auto total loss.

Die botsing, in combinatie met de enorme stress die ermee gepaard ging, bleek voor mijn lichaam de druppel.

Ik kreeg een dubbele hernia.

Daar stond ik dan. 25 jaar oud en ik kon bijna niets meer.

De pijn was enorm.

 

Na maanden van pijn, beperkingen en steeds minder kunnen, kwam er uiteindelijk een operatie.

Op 1 juli 2010 werd ik geopereerd.

Ik ging de operatie in met twee hernia’s en de hoop dat ik er eindelijk zonder pijn uit zou komen.

Maar helaas.

Ik ging met twee hernia’s naar binnen en kwam er met drie hernia’s weer uit.

Wat volgde was een intensief revalidatietraject van ongeveer acht maanden bij Groot Klimmendaal, waaronder arbeidsrevalidatie.

Mijn hele leven moest ik opnieuw bekijken.

Ik moest leren leven met pijn.

Leren omgaan met mijn beperkingen.

Leren luisteren naar mijn lichaam.

Ik heb in al die jaren honderden injecties gehad. Kreeg drie keer per week fysio. Alles in de hoop dat er ergens een oplossing zou zijn die de pijn zou wegnemen.

Maar de pijn bleef.

Ik kreeg meerdere second opinions. Er werd opnieuw gekeken, opnieuw onderzocht en opnieuw afgewogen wat er mogelijk was.

Maar opereren was geen optie zonder grote risico’s.

Er was een kans dat ik als jonge moeder in een rolstoel zou kunnen belanden.

En wat doe je dan?

Je gaat door.

Je doet wat je kunt.

Je past je leven aan.

Leren leven met pijn

Ik ging weer studeren.

Ik koos voor een andere baan.

Ik slikte medicatie.

Vijftien jaar lang gebruikte ik morfine en morfineachtige medicatie om de pijn zoveel mogelijk te onderdrukken.

De pijn ging niet weg..

Maar het moest draaglijker worden.

Ik leerde mijn leven rondom mijn lichaam te organiseren.

Er waren dingen die ik niet meer kon.

Dingen die ik moest laten.

Dingen waar ik rekening mee moest houden.

Binnen mijn gezin. In mijn relatie. In mijn werk. In mijn vrije tijd. In het sporten. Eigenlijk overal.

En langzaam werd de pijn onderdeel van wie ik dacht dat ik was.

Het hoorde bij mij.

Het was onderdeel van mijn leven.

Ik had het geaccepteerd.

Of misschien had ik mezelf geleerd om het te accepteren.

Het was dan ook bijna standaard wanneer iemand mij zag:

“Hé, hoe is het met je rug?”

Alsof ik alleen mijn rug was..

Maar mijn lichaam gaf steeds duidelijker aan dat het niet meer ging

De laatste jaren merkte ik dat ik steeds verder achteruitging.

Sporten lukte steeds minder goed.

De pijn nam toe.

Ik lag steeds vaker volledig plat.

Soms ging een zenuw zo klem dat ik letterlijk niets meer kon.

En ergens wist ik:

Dit gaat niet goed.

Dus besloot ik me opnieuw te laten onderzoeken.

Er kwam een MRI.

Een echo.

Foto’s.

En uiteindelijk kwam er opnieuw een verklaring voor een deel van wat er gebeurde:

Stenose onderin mijn rug

En daarnaast werd er gesproken over centrale sensitisatie: een lichaam dat als het ware voortdurend in een alarmstand staat.

Het advies?

Opnieuw revalideren.

Opnieuw naar Groot Klimmendaal.

Opnieuw mijn leven aanpassen.

Maar deze keer voelde het anders.

Ik wilde dit niet meer.

“Is dit nu mijn leven?”

Ik weet nog hoe ik na dat gesprek naar huis reed.

Ik heb gehuild.

Niet een beetje.

Ik heb zo ontzettend hard gehuild.

 

Lees verder in deel 2